പച്ചപ്പിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾ തേടി: പെരിയാർ വനമധ്യത്തിലൂടെ ഒരു 18 കി.മീ കാൽനടയാത്ര!

 പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് പശ്ചിമഘട്ടം എപ്പോഴും ഒരു വിസ്മയമാണ്. എന്നാൽ സാധാരണ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾക്കപ്പുറം, കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക എന്നത് ഏതൊരു യാത്രികന്റെയും സ്വപ്നമാണ്. മാർച്ച് 21-ന്, ആ സ്വപ്നം തേടി ഞങ്ങൾ ആറുപേർ പുറപ്പെട്ടു—ലക്ഷ്യം പെരിയാർ കടുവ സങ്കേതത്തിലെ തോണ്ടിയാർ ഡിവിഷൻ.

തുടക്കം: അട്ടകളെ പേടിക്കണം, പക്ഷേ കാടിനെ സ്നേഹിക്കണം!

രാവിലെ 8 മണിക്ക് തന്നെ ഞങ്ങൾ ഫോറസ്റ്റ് ഓഫീസിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. കൂട്ടിന് രണ്ട് ഫോറസ്റ്റ് വാച്ചർമാരും തോക്കേന്തിയ ഒരു ഗാർഡും (BFO). കാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ സുരക്ഷ പ്രധാനമാണല്ലോ. ആദ്യം തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് തന്നത് 'ലീച്ച് പ്രൂഫ്' സോക്സുകളാണ്. രക്തം കുടിക്കുന്ന അട്ടകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ പാന്റിന് മുകളിലൂടെ ഇത് ധരിക്കണം. കൂടെ മൂക്കിപ്പൊടിയും കയ്യിൽ കരുതി—അട്ടകൾ കയറിയാൽ അവയെ ഓടിക്കാനുള്ള നാടൻ വിദ്യ!

ബാഗുകളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണവും ഉച്ചഭക്ഷണവും പഴങ്ങളും വെള്ളവും കരുതി കൃത്യം 8 മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറി.

വനഭംഗി നുകർന്നൊരു പ്രഭാതഭക്ഷണം

ഏകദേശം 5-6 കിലോമീറ്റർ നടന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ ഒരു വലിയ പാറക്കൂട്ടത്തിന് മുകളിലെത്തി. അരികിൽ സംഗീതം പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴുകുന്ന ഒരു ചെറിയ നീരൊഴുക്ക്. ആ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുഖം കഴുകി, പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിലിരുന്ന് കഴിച്ച പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് അമൃതിന്റെ രുചിയായിരുന്നു. പക്ഷികളുടെ ചിലയ്ക്കലുകൾക്കിടയിൽ ആ വിശ്രമം മനസ്സിന് നൽകിയ ഉന്മേഷം ചെറുതല്ല.

വന്യതയുടെ അടയാളങ്ങൾ

യാത്ര തുടർന്നത് കുത്തനെയുള്ള കയറ്റങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു. വഴിയരികിൽ കാട്ടാനകൾ പുറം ചൊറിയാൻ ഉരസിയ മരങ്ങളും, അവ തിന്നുപേക്ഷിച്ച മരപ്പട്ടകളും കണ്ട് ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വർണ്ണശബളമായ ചിത്രശലഭങ്ങളും പലതരം മരംകൊത്തികളും തത്തകളും ഞങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടി.

കയറ്റം കയറി ഞങ്ങൾ ഒരു പുൽമേട്ടിലെത്തി. അവിടെ നിന്നുള്ള കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു. ദൂരെ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തേനി ഭാഗങ്ങൾ അവ്യക്തമായി കാണാം. പെട്ടെന്നാണ് ആ പുൽമേട്ടിൽ ഒരനക്കം കണ്ടത്—ഒരു ഭീമൻ കാട്ടുപോത്ത് (ഒറ്റയാൻ)! അവൻ ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. വന്യതയുടെ ആ ഗാംഭീര്യം വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്.

മുന്നോട്ടുള്ള വഴിയിൽ കരടികൾ വണ്ടിനെ പിടിക്കാൻ മാന്തിയ വലിയ കുഴികളും, കടുവ വേട്ടയാടിയ കാട്ടുപോത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളും (തലയോട്ടിയും എല്ലുകളും) കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശരിക്കും ഉൾക്കാട്ടിലാണെന്ന ബോധ്യം ഉറച്ചു.

ആനക്കൂട്ടവും തേക്കടി തടാകവും

ഉൾക്കാട്ടിലെ കൂറ്റൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ദൂരെ മരം മറിയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആനക്കൂട്ടം ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയാണ്! വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റൻ മരത്തടികൾ ചാടിക്കടന്ന് ഞങ്ങൾ തേക്കടി തടാകത്തിന്റെ അരികിലെത്തി. അവിടെ വെച്ച് ഒരു വലിയ കൂട്ടം സാംബാർ മാനുകളെ കണ്ടു. അവയുടെ പടം എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കൂട്ടത്തിലെ 'മൂപ്പൻ' ഞങ്ങളെ മണത്തറിഞ്ഞു. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് അവ കാടിനുള്ളിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

തടാകക്കരയിലെ തണലിൽ ഇരുന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഉച്ചഭക്ഷണം. അല്പനേരം അവിടെ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കാട്ടുപോത്തുകളും കുരങ്ങന്മാരും സ്വൈര്യവിഹാരം നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തിരികെ യാത്ര: അവസാനിക്കാത്ത അത്ഭുതങ്ങൾ

മടക്കയാത്രയിൽ ഭാഗ്യം ഞങ്ങളെ വീണ്ടും തുണച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന ആനക്കൂട്ടം, മരപ്പൊത്തിലിരുന്ന് ഗൗരവത്തിൽ നോക്കുന്ന മൂങ്ങ, ഞങ്ങളെ കണ്ടിട്ടും കൂസലില്ലാതെ ചക്കപ്പഴം ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്ന മലയണ്ണാൻ... അങ്ങനെ കാഴ്ചകളുടെ ഒരു പൂരം തന്നെയായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരം 5 മണിയോടെ ഞങ്ങൾ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ കാലുകൾ 18 കിലോമീറ്റർ പിന്നിട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കാടിന്റെ വന്യതയും സൗന്ദര്യവും തന്ന ഊർജ്ജത്തിൽ ആ ദൂരമൊന്നും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

വാൽക്കഷ്ണം: കാട് ഒരു അത്ഭുതമാണ്. നമ്മൾ അതിനെ ശല്യപ്പെടുത്താത്തിടത്തോളം കാലം അത് നമുക്ക് കാഴ്ച്ചകളുടെ വലിയൊരു ലോകം തുറന്നുതരും. തോണ്ടിയാർ ഡിവിഷനിലെ ഈ യാത്ര എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നായി എന്നും നിലനിൽക്കും.

---

നിങ്ങൾക്കും ഇതുപോലെയുള്ള അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? താഴെ കമന്റ് ചെയ്യൂ!